liers cultuurcentrum

Toen The Scabs deze zomer een korte comeback maakte op enkele festivalpodia, trok een generatie het tweedelig jeanspak nog eens aan om zich na zoveel jaren over te geven aan de soundtrack van hun jeugd. Zonder z’n Scabs-kompanen maar met een heel prille nieuwe cd Burn the bridges onder de arm kwam Guy Swinnen zaterdag 4 oktober naar het Liers Cultuurcentrum. Na 10 jaar zonder The Scabs en ondertussen vijf Swinnenalbums later, vond de man van Diest het tijd voor een akoestisch overzicht van z’n solowerk. Fans die het bijgewoonde zomerfestival overdekt wilden over doen, waren er aan voor de moeite. Guy Swinnen kondigde ons vooraf een rustig en intiem optreden aan en hij had geen millimeter gelogen.

In de zaal vooral mensen die hun opgroeiende kinderen vlak voor hun komst op een of andere fuif hadden afgezet om zelf ook even terug te keren naar hun jeugdjaren. Net als z’n publiek is ook Swinnen ondertussen een aantal keer vader en is de echte ‘zottigheid’ er misschien wat af. In de plaats is er een rijpere muzikant te zien die diep in zichzelf is gaan zoeken en iets minder in de actuele modetrends om een nieuwe cd te maken. Guy Swinnen zat pas ook in een Johnny Cash-tribute tournee en dat was duidelijk merkbaar. Dit leverde ondermeer vlak voor de pauze een mooie Cash-versie op van Hurt (origineel van Nine Inch Nails).

‘In de muziek bestaan ook veel racisten’, zong Van Het Groenewoud ooit. Bruce Springsteen, Tom Petty, Johnny Cash, Steve Earle,… mogen ondertussen weer goed gevonden worden door de heren die iets te zeggen hebben in de muziekwereld. Misschien komt Swinnen nu ook terug in de gratie van dezelfde heren. In Lier zagen we alvast eerlijke muziekjes die de nodige aandacht verdienen.

foto Tom Van Oosterwijck
meer foto’s hier

Staf Steegmans gaf geflankeerd met z’n Ideale Omstandigheden op zaterdag 27 september de aftrap voor het nieuwe cultuurseizoen ‘09-‘10 van het Liers Cultuurcentrum. Titels als Ik wil jou (nooit meer zien) en De tragedie van Ronny en Conny en eigen versies van Du, I will Survive en The One that I Want, deden vooraf misschien een kleffe bruiloftssfeer verwachten. Wanneer hier dan nog eens een resem pruiken en foute showbizzpakjes bij komen, begint het allemaal sterk te ruiken naar de bonte avonden van de plaatselijke jeugdbeweging. In slechte handen zou dit concept ook op dat niveau blijven steken. Maar de als charmezanger Staf Steegmans verklede Mathias Sercu dribbelde dit vooroordeel snel van het veld. Vakkundig slingerde Staf heel vette knipogen over het showbizzwereldje de goed gevulde zaal in. Deze zaal sloeg op haar beurt even zware lachsalvo’s knalrecht terug naar het podium. Ook Maaike Cafmeyer, onder andere in de hoedanigheid van een miss Aardbei op speed die haar niemendalletje van een kleedje moeilijk in bedwang kon houden, scoorde een hattrick bij een publiek dat duidelijk gekomen was om zich te amuseren. De charmezanger en z’n bont gevolg deden dus wat ze moesten doen: charmeren. Amusement dus van de lichtste soort maar daar is in de ideale omstandigheden niets mis mee.

In de foyer stond een andere Maaike opgesteld: Mieke Maaike’s obscene kapsalon. Onder sixties haardrogers kon het publiek een bewerking horen door Tom Van Dyck van Mieke Maaike’s obscene jeugd van Louis Paul Boon. De droogkappen zorgden alleszins voor lokale temperatuurstijgingen maar wie kan daar iets tegen hebben. Soit, met veel Maaikes, veel charme, veel goed volk en een goed gevuld glas is het begin van cultuurseizoen ’08-’09 een feit.

foto Paul Deroo
meer foto’s hier