De eerste grote Vlaamse theaterproductie van dit seizoen was voor NTGent. Ze baseert zich op het boek “Vergeten straat” van Boon (Louis Paul dus). De grote Nederlandse regisseur Simons vertrekt van oer-Vlaams materiaal.
Waar kennen we Boon nog van?
Eerder dit jaar was de fenomenale feminatheek van Boon tentoongesteld in een museum. De verzameling vieze prentjes is bijgevolg Kunst. Juicht en jubelt! Wat verleent er meer bestaansrecht aan de Kunst? Wat kan de oerman anders bewogen hebben, dat hij na de vermoeiende jacht, visvangst en bessenpluk, nog de energie zocht om het smakelijke vrouwenlichaam kunstig te gaan afbeelden. We hebben dit altijd gedaan. We gaan steeds verder. We slopen elk taboe. Ook porno verheffen wij nu als kunst. Overal mag het gezien zijn. Sla uw oog op en VLAM! Een bloot vrouwmens. As-we-speak, op dit eigenste medium van het internet, one Mouse-click away, kunt ge uw beeldscherm in vleeskleur omzetten. LAP! Regelrecht binnenstaren in het gespreide vrouwvlees is geen aardigheid meer. De democratisering van naakt is een feit. Leve de voyeur!
Welk een contrast dit alles als je daarnaast een tekstfragment uit 1956 legt, eveneens van Boon. Ik heb het voor u gescand uit “Reservaat “. Ga dat boek eens halen uit de stadsbibliotheek, niet nu, want ik heb het.
Gezichtsbedrog
In de eerste plaats moet ik u miss Lynn York voorstellen, een 29-jarige danse¬res, die zich te New York aan het ietwat vreemde bedrijf der Burlesque over¬geeft. Deze vertoning is nauw verwant aan de striptease, een spelletje waarbij de danseres, op het ritme van een nogal opwindende muziek, stuk na stuk iets van haar kleding prijsgeeft. Op de keper beschouwd was Salome, die voor Herodes danste en haar sluiers liet vallen, feitelijk de eerste burlesque-danseres. Het is geen gekkere stiel dan een andere – trouwens men zegt dat er geen gekke stielen zijn, doch alleen gekke mensen.
En in de tweede plaats moet ik u inspecteur James Leahy voorstellen, die speciaal belast is om deze burlesque-vertoningen bij te wonen, en er vaderlijk over te waken dat de danseresjes nooit de laatste sluier prijsgeven. Want er is een grens, en die mag in géén geval overschreden worden.
En nu… Aan de ene kant der zaal danste miss Lynn York, en aan de andere kant der zaal waakte inspecteur James Leahy. En op zeker ogenblik, bij het einde van de dans, meende hij handelend te moeten optreden. Hij bracht ver¬slag uit aan zijn overheid, en miss Lynn werd voor de rechter gebracht. Daar echter stelde de danseres voor, dat zij hetzelfde nummer zou uitvoeren, en de rechters van op dezelfde afstand zouden toekijken als de inspecteur het had ge¬daan. De rechters stemden toe.
Aan ‘t einde van de dans bleek zij inderdaad een enkel ogenblik, zonder sluier te zijn – maar naderbij komend stelde men vast, dat zij nog steeds droeg: een bustehouder, een cache-sexe, en zelfs een kleine slip. Toen zei de rechter: Daar inspecteur James Leahy zich op twaalf meter afstand bevond, en miss Lynn York zich bovendien drie meter diep op het podium bevond, kon hij niet al te nauwkeurig opmerken wat ze al of niet prijsgaf… Hij heeft slechts gezien wat hij graag meende te zien.
Inderdaad, soms nemen de mensen hun verlangens voor werkelijkheid. En inspecteurs maken daarop geen uitzondering.
