liers cultuurcentrum

Dinsdag 20 oktober. Een dag als een ander???

Ongeduldig staan drie klasjes van 9- en 10-jarigen te wachten op de parking van de GB in Lint.
’t Is een beetje vreemd. De juf vertelde dat ze naar een dansvoorstelling zouden gaan en nu staan ze hier voor een supermarkt.
Twee gidsen verwelkomen de kinderen hartelijk:
‘We gaan samen een wandelingetje maken door de supermarkt. Vandaag is de winkel echter heel bijzonder. Jullie zullen goed je oren en ogen moeten gebruiken.’
De spanning staat op de gezichtjes te lezen.
‘Kom op! We gaan!’
In twee groepen trekken de klasjes de winkel binnen.
‘Ho, let op! Daar lijkt een winkelkarretje vanzelf te rijden’.
Toch niet, onderaan op het rek ligt een man die het wagentje met zijn handen voortbeweegt.
De toon is gezet.
Gewone klanten weten niet wat hen overkomt. De kinderen hebben al snel in de gaten waarop ze moeten letten.
‘Die mevrouw is aan het vechten met haar winkelwagentje.’ ‘En die mevrouw wil iets uit het rek nemen maar raakt er niet bij!’
Aan de afdeling groenten en fruit zitten drie dames elkaar achterna.
Willen ze iets van elkaar? Horen ze bij elkaar of kwamen ze elkaar toevallig tegen?
‘Opzij! Ze lopen ons bijna omver en draaien dan een pirouette vlak voor onze neus.’
De wandeling wordt verder gezet.
Aan de diepvrieskisten kan een vrouw maar geen keuze maken.
Neem ik dit? Of dat? Wat is goedkoper: een zakje of een doosje?
Ze blijft twijfelen. Ze ligt zelfs op de rand van de vrieskist te twijfelen. Tot er een man aankomt en vastberaden iets uit het vriesvak wil nemen. Dàt had zij nu ook net willen hebben!
Er ontstaat een gevecht. Hij duwt haar weg. Zij duwt terug. Hij kruipt onder haar armen. Zij draait hem weg. Hij komt terug. Wil hebben wat zij heeft. Tenslotte duwt ze hem ín de vriezer. Bovenop de spinazie, de pizza’s en de soepgroenten.
De kinderen stralen. Ze vinden het heerlijk om te zien. Hun ogen glanzen en hun monden lachen.
De snoeprekken. Hier herken je een moeder met haar dochtertje.
Natuurlijk wil het kind snoep en koekjes en natuurlijk wil de moeder dat niet. Lief zijn. Boos zijn. Trekken. En tot slot op de grond gaan liggen en bijna huilen…
De kind-toeschouwertjes herkennen het maar al te goed maar zijn nu wel groot genoeg om er mee te kunnen lachen.
Tussen de shampoos zien ze nog een innig liefdesduet dat verwijst naar het supermarkt-daten.
Veel te snel en voor de kinderen het weten is de supermarktwandeling/dansvoorstelling voorbij.
Op de vraag of ze het leuk vonden breekt een geweldig applaus los.
Meer moet dat niet zijn.

Na de voorstelling ‘Geen Spijt – leven en liedjes van de kleine Edith’ in oktober 2008 kon iedereen in de foyer terecht om zijn of haar circuskunsten en muzikale kwaliteiten tentoon te spreiden.
Op 2 november na ‘Van drie oude mannetjes die niet dood wilden’ trakteerden we het publiek op een bordje rijstpap met bruine suiker.
Met wat fantasie waren er ook gouden lepeltjes.
Johan De Paepe, van ons huisgezelschap Tweelicht & Zoon, bracht jong en oud in de juiste stemming voor de voorstelling De Zonen van Zurg in december van vorig jaar.
In 2009 werd het alleen nog maar straffer.
Wie ‘Sous Pression’ van Les Witloof bijwoonde, mocht, enkel mét rode neus, op onze kosten een frisse pint of frisdrank bestellen in het cultuurcafé (zie foto).
Sinds Alleendje hier halt hield in februari is Jowkes! dé begroeting van het jaar.
Welk gebaar je hierbij moet maken, leerden we van Miguel, de ruftige reiger. Het resultaat ervan kan je bekijken in ons fotoarchief.
Gisteren ontvingen we De Rouwdouwers van Bronks met Pascale Platel en Jan Sobrie. ‘Voor diegenen die het (weer) niet begrijpen: een rouwdouwer is een ruwe persoon, bikkelhard en vuil in de mond. Ze gaan altijd te ver, duwen iedereen in de put en maken enorm veel lawaai.’
Kijk, en dàt wilden wij nu wel eens testen! Zijn er rouwdouwers onder onze bezoekers? Hoe bikkelhard kunnen ze zijn?
We kwamen het te weten door een echte mechanische stier in onze foyer te zetten. Hoe lang blijf je zitten? Hoe hard kan je voor jezelf zijn? Wie doet beter?
Hier vind je dan ook de uitslag:
Met stip op nummer één: Wannes! Hij bleef een volle twee minuten op de rug van onze stier. Proficiat Wannes! Jij bent écht bikkelhard.
Veel kleiner, fijner én lange tijd op nummer één maar op het laatst dus geklopt: Mathilda. Zij hield het 1min 30 seconden vol. Dit is echte klasse!
Alle andere deelnemers haalden de limiet van één minuut niet.
Nathan ’55, Ignace ’45, Matthijs ’37, Nick ’37, Thomas ’36, Gijs ’35,
Saskia ’35, Pommelien ’35, Lander ’33, Gert ’33, Lennert ’32, Marijntje ’30, Vincent ’29, Jonas ’26, Kathleen ’25, Stijn ’25, Joris ’25, Lynne ’24, Dennis ’21, Pim ’17, Hilde ’15 en Ute ’10.
Niet alle tijden konden gechronometreerd worden. Sommige deelnemers startten voor de chrono, anderen vielen al van de stier voor de chrono ingedrukt was.
Toch zeer zeker een eervolle vermelding voor Jan Sobrie (André de rouwdouwer) die er in slaagde onze stier 16 seconden te temmen!
Binnenkort vind je alle foto’s én een filmpje hiervan op onze site!
Tot de volgende!